Zeven stellingen, zeven jaar bestuur: een terugblik met Geleyn Meijer
HvanA
Geleyn Meijer vertrekt als vicevoorzitter van het bestuur en rector van de HvA. HvanA kijkt met hem terug op een periode van koers zetten, bijsturen en leren onderweg. ‘Ik heb heel lang gedacht dat flexibilisering het ultieme ideaal was.’
Geleyn Meijer vertrekt. Zeven jaar lang was hij vicevoorzitter van het College van Bestuur en rector van de Hogeschool van Amsterdam. HvanA legt Meijer zeven stellingen voor. Hij antwoordt zoals hij bestuurt: met nuance, en met één woord dat vaker terugkeert: geduld.
Stelling 1: Als bestuur hebben we het de afgelopen jaren goed gedaan
Meijer schudt zijn hoofd. ‘Nee, dat kun je nooit zo zeggen,’ begint hij. ‘Het hangt er ten eerste volledig vanaf waar je precies op meet. Bovendien zeg je dan eigenlijk: dit was ons beginpunt, en aan het eind van de rit mag u ons afrekenen. Zo werkt het niet.’
Wat hij wél zegt: ‘We hebben als bestuur voortdurend onze oren open gehad.’ In het instellingsplan is bewust gekozen voor ontwikkeling. ‘We hebben gezegd: we zetten een richting in en onderweg leren we. Dat leren ging niet altijd vlekkeloos.’
Corona komt ter sprake. ‘We hebben er echt bovenop gezeten. We hebben geluisterd, snel besloten en samen het onderwijs op een andere manier neergezet.’ Maar die daadkracht had een prijs. ‘De rust om goed na te denken over wat we studenten aanbieden, die was even weg.’ Die periode werkt volgens hem nog altijd door. ‘Het gaat mij echt aan het hart dat jonge mensen een cruciaal deel van hun leven een soort monnikachtig, individueel bestaan hebben geleid. Dat past biologisch gewoon niet bij mensen.’
Stelling 2: De meeste doelstellingen die we wilden behalen, hebben we bereikt
Meijer formuleert voorzichtig. ‘Ik zou zeggen: we zijn enorm opgeschoten in de richtingen die we in het instellingsplan hebben neergezet.’ Daarbij schetst hij hoe de HvA lange tijd vooral bestond uit losse onderdelen. ‘Terwijl studenten iets moeten ervaren dat groter is dan één opleiding: routes, schakels, mogelijkheden.’ Hij toont een kaart met alle doorstroommogelijkheden binnen de HvA.
Sommige doelstellingen veranderden onderweg. ‘Ik heb heel lang gedacht dat flexibilisering het ultieme ideaal was,’ zegt Meijer. ‘Alles flexibel, voor iedereen.’ Inmiddels is hij genuanceerder. ‘We hebben geleerd dat het afhangt van de opleiding en van lichtingen wat zinnig is.’
Beeld: Michael van der Putten | Geleyn Meijer op de Amstelcampus
Dat past volgens hem bij de bredere koers van de HvA, vaak samengevat als de ‘3 D’s’: digitalisering, duurzaamheid en diversiteit. Over digitalisering is hij uitgesproken positief. ‘We zijn echt voorloper.’ Niet alleen in het onderwijs zelf, maar ook in nieuwe rollen, zoals Leven Lang Ontwikkelen en trajecten voor het MKB. ‘Dat begint nu echt te lopen.’
‘Stelling nemen zonder politiek te worden: het conflict in het Midden-Oosten is daar een schoolvoorbeeld van’
Duurzaamheid ziet hij vooral terug in de inhoud van onderwijs en onderzoek. ‘Nieuwe opleidingen en onderzoekslijnen ontstaan doordat we investeren in nieuwe kennis. Dat werkt door in wat we studenten meegeven.’
Maar juist bij de derde D – diversiteit en inclusie – is volgens Meijer nog winst te halen, ook al schuurt het soms. ‘Daar moet je over nadenken en een standpunt in durven nemen, zonder politiek te worden,’ zegt hij. ‘Het conflict in het Midden-Oosten is daar een schoolvoorbeeld van.’
‘Ik zie mensen over de grenzen van hun eigen opleiding en faculteit heen kijken’
Stelling 3: Ik ben blij met hoe het onderwijs zich heeft ontwikkeld, ondanks de lagere studenttevredenheid
‘Ja,’ zegt Meijer, ‘maar het is geen onverdeeld ja.’ Hij is vooral blij met de openheid van collega’s. ‘Ik zie mensen over de grenzen van hun eigen opleiding en faculteit heen kijken. Het plezier om samen iets te bouwen.’
Dat stemt hem optimistisch. ‘En ik zie dat we binnen het hbo en de HvA belangrijke stappen hebben gezet op het vlak van onderzoek. Dat is goed voor het onderwijs, de masters en de studenten zelf.’
Maar de waardering blijft knagen. ‘We krijgen er maar geen vinger achter.’ De HvA heeft opleidingen die hoog scoren, terwijl andere al jaren onderin blijven hangen. ‘Kennelijk is het nog niet gelukt.’ Hij weigert het te simplificeren. ‘Er is geen eenduidige oorzaak. Het is een verantwoordelijkheid van het college én van de opleidingen zelf.’
Stelling 4: Ik weet waarom studenten ontevredener zijn geworden
Meijer wil dat frame niet overnemen. ‘Ik denk niet dat je kunt zeggen dat studenten over de hele linie ontevredener zijn geworden.’ Dat het in lijstjes zo uitpakt, erkent hij. ‘Maar lichtingen verschillen enorm. En tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat we ook mooie opleidingen hebben die door studenten hoog gewaardeerd worden.’
Context speelt een grote rol. ‘Huisvesting, reistijd, het ontbreken van een thuisgevoel – vooral in die eerste periode.’
Als het gesprek op de campus komt, wordt hij concreet. ‘We hebben hier al te lang steigers voor de deur staan.’ Dat helpt niet, zegt hij. ‘Als ze weg zijn, zoals nu bij het Jakoba Mulderhuis, zie je meteen iets gebeuren bij open dagen. Ouders en aankomende studenten reageren anders: ja, hier wil ik studeren.’
‘Ik heb geen A4’tje met fouten’
Stelling 5: Mijn grootste fout als bestuurder…
Meijer lacht. ‘Ik heb geen A4’tje met fouten. Zolang je integer blijft en koers houdt, vind ik spreken over één grootste fout misleidend.’
Toch heeft hij soms spijt. ‘Mijn ongeduld.’ Vooral wanneer mensen pionieren en vastlopen. ‘Als het me dan niet lukt om ze voor de HvA te behouden en ze elders heenvliegen, dan doet me dat wel wat.’
Over de samenwerking met de UvA is hij kort: ‘We hebben een periode gekend met een ondergeschikte, Calimero-achtige, rol richting de UvA. Dat is wel weggeëbd.’
Stelling 6: Over zes jaar staat de HvA in de top van de Keuzegids
Meijer is ambitieus, dat ontkent hij niet. Hij wil ergens wel de beste zijn. Maar lijstjes maken hem kritisch; ze stimuleren volgens hem het verkeerde mechanisme. ‘Zodra je in het frame zit van beste versus slechtste, verdwijnt het echte gesprek. Dat is funest voor vertrouwen en energie.’
Tegelijk erkent hij: ‘De hogescholen doen het zelf, want wie bovenaan staat gebruikt dat als marketing. En ik heb onderschat hoe hard dat spel wordt gespeeld.’
Stelling 7: Als er één ding is waar de HvA beter van wordt, dan is het…
‘Luisteren. Doorvragen. Elkaar opzoeken.’ Ga kijken bij opleidingen die het goed doen, zegt Meijer. ‘Laat ze vertellen wat werkt. Niet uit competitie, maar uit nieuwsgierigheid.’
‘Wij zijn die vrijplaats waar we elkaar uitleggen hoe de wereld in elkaar zit’
In het nagesprek gaat het over de toekomst. Artificiële intelligentie zal veel veranderen, ook bij de HvA. Paniek wijst hij af. ‘We zijn nu shaky. Over een tijdje snappen we beter wat het is.’ Dan komen volgens hem kernwaarden weer bovendrijven. ‘Creativiteit, ethiek, naar elkaar omkijken.’ Dat is mensenwerk.
‘Wij zijn die vrijplaats waar we elkaar uitleggen hoe de wereld in elkaar zit – en waar we leren hoe we naar elkaar luisteren om daar samen wijzer van te worden.’
Deel dit verhaal op je socials:
Paul Disco is directeur en hoofdredacteur van HvanA. Hij werkt al ruim veertig jaar in de journalistiek en media en houdt zich vooral bezig met hoger onderwijs, medezeggenschap, bestuur en organisatie.
Eerder werkte hij onder meer voor landelijke nieuws- en opinietitels (dagbladmanager de Volkskrant en directeur De Groene Amsterdammer). En adviseerde hij organisaties op het gebied van strategie, communicatie en bedrijfsvoering.
Naast journalistiek heeft hij een grote belangstelling voor leren, motivatie, persoonlijkheidsontwikkeling en de manier waarop organisaties functioneren.
Bij HvanA ziet hij onafhankelijke journalistiek als een onmisbare bijdrage aan een open, democratische en lerende hogeschoolgemeenschap.
Heb je nieuws over de HvA, wil je wat kwijt of gewoon even bijpraten: mail gerust naar paul@hvana.nl
