‘Wees dankbaar voor het feit dat jij wél onderwijs kunt volgen’

Van student in de collegebanken tot medewerker aan de HvA: Jessica Singh schrijft columns over de hogeschool die ze van twee kanten heeft leren kennen. In haar laatste column van een bewogen jaar staat ze stil bij alles waar ze dankbaar voor is.

Ik reed de garage van het Wibauthuis is en zag ontzettend veel mensen zonder thuis in slaapzakken slapen en de kou ontwijken. Het beeld bleef hangen, de afgelopen weken.

Steeds als ik ze weer zie liggen, denk ik aan mijn eigen situatie en hoe dankbaar ik moet zijn voor mijn positie in het leven. Ik kan naar huis rijden, naar mijn warme thuis. Zij moeten de nacht daar doorbrengen.

Ik besloot het onderwerp dankbaarheid aan te snijden in een gesprek met mijn vader. Hij gaat straks een paar weken naar India: bijkomen in zijn ouderlijke huis en helen. Zijn ouders, mijn opa en oma (ik noem ze Bibi en Babaji) zijn tijdens corona overleden. Als er iets is wat ik altijd mee heb gekregen van mijn vader is het vooral dankbaar zijn voor alles wat je hebt. ‘Blijf altijd naar beneden kijken, niet naar boven’ – zijn metafoor voor hoe je nederig moet blijven in het leven.

Ik dacht er laatst aan dat ik de eerste vrouw uit onze familie ben die is gaan studeren

Mijn vader is als immigrant naar Nederland gekomen en dat was allesbehalve makkelijk. Als kind voel je dit je hele leven lang. Je merkt hun pijn, hun nederigheid maar ook de dankbaarheid. Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat het leven dat ik kan leiden, niet voor mijn vader of zijn ouders was weggelegd. Zo dacht ik laatst aan het feit dat ik de eerste vrouw uit mijn vaders familie ben die de kans heeft gekregen om te gaan studeren.

Hoe bizar klinkt dat? Ik denk dat ik daarom ook enorm gedreven was als student. Mijn vader bleef maar benoemen: ga naar school, mis geen les en zorg dat je onafhankelijk je eigen geld gaat verdienen. Het afgelopen jaar heb ik vaak opbouwende kritiek geuit in mijn columns over de HvA. Maar in mijn laatste column van het jaar wil ik meegeven hoe dankbaar ik ben voor het feit dat onze studenten en ook ik de kans hebben of hebben gehad om te kunnen studeren.

Het is een jaar geweest van veel pijn en verdriet in andere landen. Bijvoorbeeld in Palestina, waar scholen zijn gebombardeerd en kinderen alleen nog maar kunnen dromen van in een klaslokaal zitten. Het onderwijs is daar vernietigd, hun dromen verpulverd en hun toekomst bedreigd.

Of in Afghanistan, waar meisjes niet eens meer naar school mogen. In sommige Afrikaanse landen, zoals Zuid-Soedan en de Centraal-Afrikaanse Republiek, worden kinderen van school gehaald en gebruikt voor de oorlog. In de klas zitten, zit er voor hen niet in: het is nu vechten voor je leven. In delen van Azië hebben veel kinderen niet eens een potlood om mee te schrijven, hier raken we ze om de haverklap kwijt. Zo neemt mijn vader boeken en schrijfgerei mee naar India als hij langsgaat bij zijn oude school, om uit te delen.

In delen van Azië hebben veel kinderen geen potlood om mee te schrijven, hier raken we ze om de haverklap kwijt

Dit lijkt allemaal ver weg, maar komt toch zo dichtbij. Voordat we de kerstvakantie in gaan, wil ik stilstaan bij het feit dat wat wij elke dag doen niet vanzelfsprekend is. We hoeven niet bang te zijn dat na de vakantie onze gebouwen er niet meer staan, we komen terug en gaan weer verder met onderwijs. Met het creëren van kansen en het stimuleren van dromen.

Om af te sluiten met de laatste woorden van mijn vader in het gesprek: ‘In India had ik een beste vriend, die blind was. Elke dag weer was hij blij dat hij wél kon lopen en praten. Wees dankbaar en focus je niet alleen op de negatieve dingen.’ Neem het niet voor lief en met dat gezegd wens ik jullie een fijn einde van het jaar.