‘De studiebeurs bleek geen optie: weg was haar nieuwsgierigheid’
Christa Romp
Aynur Can, student-columnist bij HvanA
Veel studenten willen wel doorstuderen, ze durven het financieel alleen niet aan. Student-columnist Aynur Can vindt dat jammer om te zien, omdat de nieuwsgierigheid daarmee ook de kop wordt ingedrukt. ‘Ze gaan werken en leggen zich neer bij het idee dat doorstuderen geen optie is.’
Ik herinner me hoe ik moest glimlachen om het enthousiasme waarmee mijn medestudenten over hun toekomst spraken. We hadden het over de tijd na ons hbo-diploma.
De een had een universitaire master op het oog, de ander vertelde over een vakgebied dat haar pas tijdens de opleiding was gaan interesseren. Voor sommige masters zou eerst wel een premaster nodig zijn.
Zelf wist ik allang welke richting ik op wilde, maar het trof me hoe de belangstelling van de anderen in de afgelopen jaren was veranderd. Vier jaar geleden waren ze aan hun opleiding begonnen met een bepaald beeld van hun toekomst. Nu hoorde ik ze spreken over vragen die destijds nog helemaal niet bij hen waren opgekomen. Het leek alsof er met ieder nieuw inzicht iets aan hun wereld was toegevoegd.
Aan de opleidingen zelf was niets veranderd, toch was hun nieuwsgierigheid ineens verdwenen
Een van de studenten vertelde wel dat ze DUO nog moest bellen. Ze wilde weten wat er voor het traject dat ze overwoog financieel nog mogelijk was. Het leek een praktische vraag, een van de vele dingen die we die middag probeerden uit te zoeken.
Toen ze ophing, keek ik naar haar gezicht. Ik wilde vragen wat er precies was gezegd, maar ik vermoedde het antwoord al. De verwachting waarmee ze het gesprek was begonnen, kon ik er niet meer op terugvinden. ‘Het komt wel goed’, zei ik. Ik wist niet of dat zo was. Misschien zei ik het omdat ik haar op dat moment zo graag iets anders had willen meegeven dan het antwoord dat ze zojuist had gekregen.
Op de beurs waarop ze voor haar vervolgstudie had gehoopt, bleek ze niet te kunnen rekenen.
‘Dit wordt hem niet’, zei iemand. ‘Ja, weet je, laat maar dan’, volgde er. Een ander zei dat ze op deze manier eigenlijk helemaal geen zin meer had om verder te studeren.
Ik bleef een ogenblik naar hen kijken. Het was vooral de berusting die me raakte. Dezelfde studenten die zojuist nog met levendigheid over hun plannen hadden gesproken, hoorde ik die mogelijkheden nu bijna terloops loslaten. Ik begreep de teleurstelling wel, maar vond het moeilijk hoe snel ze zich erbij leken neer te leggen. Aan de opleidingen zelf was niets veranderd. Toch was de nieuwsgierigheid waarmee we erover hadden gesproken naar de achtergrond verdwenen.
Sindsdien vraag ik me af hoeveel hbo-studenten besluiten om te gaan werken na hun studie, terwijl ze eigenlijk door willen studeren
Iemand stelde voor om eerst te gaan werken en te sparen. Een begrijpelijk voorstel. Ik dacht ondertussen aan wat mijn medestudenten eerder hadden verteld. Hoe hun belangstelling tijdens hun opleiding was veranderd, hoe nieuwe kennis hen op andere gedachten had gebracht. Ik had dat nooit als een omweg beschouwd. Eerder zou het me verbazen als vier jaar onderwijs je blik op de wereld geheel onveranderd liet.
Misschien bleef ik daarom zo aan hun woorden denken. Ik had gehoopt dat we nog wat langer over die opleidingen zouden praten. Dat iemand zou vragen wat haar in die master zo aansprak, welk onderwerp ze verder wilde onderzoeken. Maar het gesprek had inmiddels een andere wending genomen.
Ik weet niet of mijn medestudenten uiteindelijk verder zullen studeren. Misschien vinden ze later alsnog een weg. Maar sinds die middag vraag ik me af hoeveel hbo-studenten na hun diploma niet meteen kunnen doorstuderen, terwijl ze dat graag zouden willen. Hoeveel van hen eerst gaan werken, met het voornemen ooit terug te keren. En bij hoeveel van hen dat ‘ooit’ langzaam uit zicht raakt.
Als ik aan die middag terugdenk, zie ik nog altijd mijn medestudent voor me, vlak nadat ze had opgehangen. Even daarvoor had ik nog om hun enthousiasme geglimlacht. Na het telefoontje spraken we nog over wat die opleidingen zouden kosten. Maar niet meer over wat haar er zo in had aangesproken.
Aynur Can is een vierdejaarsstudent Bestuurskunde met een voorliefde voor filosofie. Sinds dit studiejaar is zij de nieuwe student-columnist van HvanA. Al haar eerdere columns vind je hier.
Deel dit verhaal op je socials:

Aynur Can
De nieuwe student-columnist van HvanA heeft een voorliefde voor filosofie en vraagt zich soms af of de wereld nog wel nieuwsgierig genoeg is. Aynur Can, vierdejaars Bestuurskunde, schrijft tweewekelijks over wat haar als student bezighoudt.
