‘In dit oncomfortabele jaar trekken de aanwezige studenten mij erdoorheen’

Nieuws, memes, viral TikTok-trends? De wereld van haar studenten gaat razendsnel, weet Suzanne Okkes. Zelf probeert ze te ontspannen met yoga, al is het moeilijk om in dit studiejaar te vergeten dat er zo veel collega’s weg moeten. ‘Dit is geen comfortabel studiejaar, het schuurt.’

Bij een eerste kennismaking met studenten mogen ze me soms profileren: zonder dat ik al iets vertel even over me roddelen en raden wat voor iemand ik ben. Gewoon even schaamteloos stereotyperen, en vaak kunnen ze dat behoorlijk goed. U hebt een kat, u woont in Amsterdam, u leest graag. En qua sport? U doet vast yoga. Ze zien in die eerste minuten niet mij, maar een categorie: een archetypische munttheemoeder.

En inderdaad. Ik lig me een paar keer per week bij USC Body&Mind op een matje te ontspannen. Het is gebleken dat achter de laptop met geklemde kaken ‘JE.MOET.ONTSPANNEN’ tegen mezelf grommen maar matig effectief is, daarom doe ik yin yoga.

Het principe van yin is eenvoudig en enigszins wreed: je neemt een ongemakkelijke houding aan en daar blijf je in liggen. Je vouwt bijvoorbeeld een arm achter je rug alsof iemand je aan het afpersen is, of je knoopt je benen om elkaar heen in een soort pretzelvorm. En dan blijf je liggen; drie, vier, tien minuten. Je haalt adem. Je voelt. En je probeert binnen dat ongemak te ontspannen. Je wint of verliest niet, er is geen puntentelling. Je loopt alleen niet weg.

Wie er weg moeten en wanneer? We weten het niet: dat is het ongemak waarmee we moeten leven

Zo dringt de vergelijking met het werken bij de HvA zich al gauw op. Dit is geen comfortabel studiejaar, het schuurt. Vernieuwing, reorganisatie, een sociaal statuut, een ‘ketenoptimalisatie’: het komt erop neer dat er mensen wegmoeten. Wie dat zijn, wanneer dat is, dat weten we niet – dat is het ongemak waar we mee moeten leven. En ondertussen gaan we gewoon door met onderwijs maken en lesgeven. Af en toe denk ik, ‘dit gaat echt niet meer’, maar uiteindelijk red ik het steeds weer. Dankzij een fijne les, een grap die landt, een diploma-uitreiking, een gesprek met een lieve collega bij een kop koffie van Benno’s. Ademhalen. Ontspannen. Er niet bij weglopen.

En wat zie ik als ik de klas inkijk? Uitblinkers, afvallers, harde werkers, grote-stappen-snel-thuis-types, schoonheidsmissen, comedians, sporthelden; de hele Breakfast Club komt voorbij. Natuurlijk komt er vanachter dat bordkartonnen typetje in de loop van het blok een heel mens tevoorschijn. Dat geldt vooral voor degenen die ik vaak zie: de ‘op-komen-dagers’.