Lisa in alle Staten – zo vanzelfsprekend is vrijheid
Rosa Tromp
Lisa Wolkers
Het einde nadert… Creative Business-student Lisa Wolkers is aan haar laatste jaar als HvA’er begonnen. Hoe vanzelfsprekend is het feit dat ze in alle vrijheid studeert eigenlijk? Het thema hield haar deze week bezig, zeker na de dodenherdenking van 4 mei. ‘Ik liep vrij waar duizenden Joden niet meer terugkeerden.’
Ik haal mijn neus op voor de derde keer in de afgelopen dertig seconden en krijg langzaam het gevoel dat iedereen in de metro geïrriteerd naar me kijkt. ‘Nog een halte en dan kan ik mijn neus snuiten in het toilet,’ zeg ik tegen mezelf.
Ook ik heb de verkoudheid – net zoals half Nederland – weer te pakken. Op zo’n moment denk ik altijd terug aan de tijd dat ik mijn vrij ademende neus voor lief nam; niet alles is zo vanzelfsprekend als we denken.
Vanzelfsprekendheid. Een vaag begrip als je het mij vraagt; wat voor de een vanzelfsprekend is, is voor de ander juist weer heel bijzonder. Het zit ’m al in de kleine dingen. Wanneer je voor het eerst bij een vriendinnetje mag eten bijvoorbeeld. Zij at iedere dag Nutella op haar brood; bij mij thuis kregen wij dat alleen in de vakantie.
Ik ben niet alleen de eerste uit mijn familie die gaat studeren, ik weet ook hoe vrouwen lang die mogelijkheid niet hebben gehad
Met een vriendin zit ik op het terras en op een of andere manier komt het onderwerp ter sprake. Ik vertel dat het voor mij heel belangrijk is om te studeren en dat ik enorm dankbaar ben dat ik volgend jaar naar de universiteit toe ga. Ik ben dan niet alleen de eerste uit mijn directe familie die start aan een masterprogramma, maar ik ben mij er ook altijd van bewust dat niet iedere vrouw deze mogelijkheid heeft of heeft gehad.
Vervolgens ratel ik door over hoe ik geen enkele verkiezing mis. Vrouwen voor mij hebben gestreden voor mijn stemrecht, dus ik zal er alles aan doen om mijn stem ook daadwerkelijk te laten horen. Én ik stem áltijd op een vrouw. En na een grapje over hoe zelfs mijn overmatige creditcardgebruik een feministische power move is, komt mijn vriendin eindelijk weer aan het woord en geeft ze toe dat zij er eigenlijk nog niet zo naar had gekeken. En dat snap ik wel. Onderwijs en stemrecht zijn inmiddels vanzelfsprekend.
Vanzelfsprekendheid zit hem in de kleine dingen, zoals veilig door Amsterdam lopen
Twee dagen later, op 4 mei, loop ik met mijn moeder door de straten van Amsterdam. We zijn onderweg naar een tv-uitzending, maar eerst op zoek naar een rustige plek voor de Nationale Dodenherdenking. We stuiten op een grote groep mensen en sluiten ons bij hen aan.
Twee minuten stil zijn we. Aan het einde van de herdenking lopen we naar een koffiezaakje. ‘Daar stonden veel Joodse mensen, zeg. Zou er specifiek daar op die plek iets gebeurd zijn?’ vraag ik mijn moeder.
Later zochten we het op. Ik had kennelijk gestaan op één van de verzamelplaatsen van de Nazi’s. Een plek waar tienduizenden Joden voor mij liepen en nooit meer naar terugkeerden. Een straat die ik gewoon in wandel, zonder eerst om de hoek te kijken. Vanzelfsprekendheid zit ’m ook in de kleine dingen, zoals het feit dat ik nu gewoon veilig door de straten van Amsterdam kan lopen.
[molongui_author_box]
