Lisa in alle staten – meer vragen dan antwoorden na de HvA
Rosa Tromp
Lisa Wolkers
Het einde is daar… voor Creative Business-student Lisa Wolkers was dit haar laatste jaar als HvA’er. Nu haar studie bijna af is, realiseert ze zich dat ze vooral met vragen achterblijft. ‘Maar misschien is dat niet zo erg – en misschien is dat nog wel de grootste les.’
‘How can a person know everything at 18, but nothing at 22?’ De wijze woorden van Taylor Swift, en iets waar ik de afgelopen weken behoorlijk mee in mijn hoofd zat. Op m’n achttiende dacht ik misschien wel alles te weten, maar nu het ‘echte’ leven dichterbij komt, lijkt alles toch anders te gaan.
In de afgelopen paar weken heb ik de term ‘de laatste loodjes’ maar al te vaak gebruikt. Alsof het een magische quote is die alle stress, gezeik en tranen maar weer goed praat. Toen ik begon aan deze opleiding keek ik enorm op naar de ouderejaars. Zij hebben het allemaal voor elkaar, dacht ik dan. Maar niets is minder waar; in mijn geval tenminste.
De droombaan staat helaas nog niet voor de deur, de bankrekening is ook zeker niet gespekt. Het einde van de opleiding voelt meer als een groot, zwart gat; niet alleen door de oplopende stress rondom het afstuderen, maar ook voor de vervolgstappen. Voor het eerst in mijn leven voelt het alsof de keuze nu écht aan mij is.
Als ik alle tijd en geld van de wereld zou hebben, zou ik alles tegelijk doen
Natuurlijk stond ik vier jaar geleden voor een studiekeuze, maar toen liep ieders pad wel een beetje dezelfde kant op. Nu schiet mijn hele omgeving een andere kant uit. De een gaat reizen, de ander studeert juist door. Weer anderen gaan uit huis, of misschien wel gelijk samenwonen. Sommigen gaan gelijk fulltime werken, anderen blijven nog even hangen bij hun bijbaantje.
Zelf doe ik ’t het liefste allemaal. Met iedere Instagram-post of TikTok die ik voorbij zie komen, verander ik weer van gedachten. De ene week heb ik mijn hele leven al uitgestippeld, de andere week zit ik met mijn handen in het haar en weet ik niet meer wat ik er mee aan moet. De opties lijken wel eindeloos.
Als ik alle tijd van de wereld zou hebben – én een eindeloze pot geld – zou ik morgen een enkeltje naar de andere kant van de wereld pakken. Ik zou vrijwilligerswerk doen met olifanten in Thailand en daarna de oostkust van Australië afreizen in een camper. En terwijl ik dat doe, zou ik ook mijn master even afronden en een leuk huisje kopen in Leiden of Amsterdam.
Misschien heb ik in deze afstudeerfase vooral geleerd dat het oké is om het even niet te weten. Ik ben nog lang niet waar ik wil zijn; laat staan dat ik weet wáár dat is. Ik sluit dit hoofdstuk af met meer vragen dan antwoorden, en dat ik helemaal prima.
‘Ik stress me rot, maar twijfelen is ook een privilege’
Of ik nu besluit om te reizen, door te studeren, thuis te blijven wonen of ineens samen te wonen; het feit dat ik überhaupt al die opties heb, maakt mij enorm dankbaar, want zo vanzelfsprekend is het allemaal niet.
Dus terwijl ik me rot stress, probeer ik mezelf eraan te herinneren wat voor een privilege het is om te mogen twijfelen. En wie weet? Misschien weet ik het over een jaartje of twee allemaal wel zeker.
Geplaatst door
Lisa Wolkers is voor de zomer afgestudeerd aan de HvA, schreef twee jaar lang columns over haar studentenleven en vervult nu de functie van leerling-redacteur bij HvanA. Heb je een idee voor een verhaal? Stuur een mailtje naar lisa@hvana.nl!
