Lisa in alle Staten – een selfie met gezwollen ogen
Rosa Tromp
Lisa Wolkers
Het einde nadert… Creative Business-student Lisa Wolkers is aan haar laatste jaar als HvA’er begonnen. Haar goede voornemens voor dit jaar? Het wordt tijd dat het masker afgaat en ze niet alleen maar de sunny side van haar studentenleven laat zien. ‘Soms is het leven ook gewoon bagger.’
Nu 2024 achter ons ligt en 2025 is aangebroken, kijk ik vooruit naar het komende jaar. Tijdens de jaarwisseling zie ik iedere keer weer een Instagram-feed vol recaps, gevuld met de hoogtepunten van het afgelopen jaar. Ja, ook ik maak mij hier ieder jaar schuldig aan. Eens een Creative Business-student, altijd een Creative Business-student, zeg ik dan maar.
Maar dit jaar wil ik ook eens de mindere kant van het leven laten zien. Ja, ja, ik weet dat ik vorig jaar nog beweerde dat ik er niet aan deed, goede voornemens, maar nu heb ik ze wel degelijk: in 2025 wil ik oprechter zijn, meer van mezelf laten horen en het masker zo nu en dan eens afdoen.
Als ik alle positieve dingen zo even opsom, dan klinkt mijn leven misschien wel perfect
In 2024 was ik net terug van mijn uitwisseling in Amerika, bezocht ik wel vijftien concerten en ging ik meerdere keren op reis naar Engeland. Ik lanceerde mijn eigen magazine, liep stage waar veel andere meiden van dromen en vertelden kennissen en vreemden mij dat ze zich herkennen in wat ik schrijf in deze column.
Als ik dat allemaal zo opsom, dan klinkt mijn leven voor velen misschien wel perfect. En hoewel ik enorm dankbaar ben voor deze ervaringen, wil ik je als lezer echt op het hart drukken dat niet alles is zoals het lijkt. Iedereen heeft zo zijn obstakels; hoe mooi en aesthetic de Instagram-accounts er ook uitzien. Wat heb je allemaal niét van mij gezien?
Ik deelde niks op mijn socials toen ik volledige dagen in mijn bed spendeerde met een zak chips, Netflix en een grote fles Cola Zero. Mijn volgers zagen niet dat ik meerdere mentale breakdowns had vanwege alle schoolopdrachten die ik moest maken. Op Instagram plaatste ik geen selfie toen ik met gezwollen ogen op het terras zat, nadat ik voor de zoveelste keer was afgewezen voor een stage. En mijn LinkedIn-connecties zagen mijn paniekaanvallen niet tijdens de eerste weken van de stage die ik uiteindelijk mocht lopen, toen ik de lat zo hoog had gelegd en mijn grenzen nog niet durfde aan te geven.
Over menselijke dingen gesproken: het leven is soms ook gewoon een zak chips met een fles cola zero
Maar al die dingen zijn écht en ook enorm menselijk. Het leven bestaat niet alleen maar uit hoogtepunten. We weten het wel, maar willen het toch wel graag zo laten lijken. Mijn wens voor iedereen die dit leest: laat je alsjeblieft niet gek maken door alles wat je ziet op social media of de verhalen die je hoort van vrienden en kennissen. Iedereen vindt het lastig om hun dieptepunten te delen. Ik net zo goed.
Laten we onszelf blijven herinneren dat succes niet gemeten hoeft te worden in cijfers of prestaties. Als je afgelopen jaar alleen bezig geweest bent met het doorstaan van 2024, dan wil ik je verzekeren dat dat genoeg is. Zo veel anderen maken dezelfde dingen mee, je ziet het alleen vaak niet.
In 2025 ga ik dat stukje van mijzelf meer laten zien; mijn onzekerheden, twijfels en frustraties delen. Niet alleen met mijn familie en vrienden, maar ook met mijn volgers. Het leven is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, of een highlight reel van de leukste momenten. Het leven is soms ook gewoon compleet bagger.
Geplaatst door
Lisa Wolkers is voor de zomer afgestudeerd aan de HvA, schreef twee jaar lang columns over haar studentenleven en vervult nu de functie van leerling-redacteur bij HvanA. Heb je een idee voor een verhaal? Stuur een mailtje naar lisa@hvana.nl!
