Lisa in alle Staten – een jongere versie van mij
Rosa Tromp
Lisa Wolkers
Het einde nadert… Creative Business-student Lisa Wolkers is aan haar laatste jaar als HvA’er begonnen. Het verhaal is nu bijna af en dat stemt haar nostalgisch. Herinneringen drijven boven, van Amsterdam tot Syracuse, waar de jongere versie van Lisa het leven leerde ontdekken.
‘Look around for a sec. You notice? It’s not so scary anymore’, zegt Lorelai Gilmore tegen haar dochter na haar diplomauitreiking. Het is een quote uit een van mijn favoriete series, Gilmore Girls. Een quote die mij veel is bijgebleven tijdens mijn minor in het buitenland.
Ik had dit gevoel zelf in Amerika, toen de bushalte, waar ik op mijn allereerste dag om de route moest vragen, uiteindelijk onderdeel werd van mijn dagelijkse routine. Toen het gebouw, waar ik vol spanning en met drie koffers naar binnen liep, gaandeweg mijn plek werd. En toen Syracuse, een stad waar ik mij eerst nog een vreemde voelde, mijn Amerikaanse thuis werd.
Als ik nu door de straten van Amsterdam loop, denk ik ook vaak terug aan die dagen waarop ik voor het eerst door de stad wandelde. Het Amstelstation brengt mij terug naar de eerste twee jaar van mijn opleiding, Bijlmer Arena leerde ik kennen tijdens mijn eerste stage in Amstelveen en is tot op de dag van vandaag mijn route naar de hogeschool. En afgelopen jaar stond ik nog dagelijks op Centraal.
Op verschillende plekken van de Amstelcampus loopt er in gedachten een jongere versie van mij rond
Ieder studiejaar heeft zich geankerd in verschillende delen van de stad, maar ook op verschillende plekken van de Amstelcampus loopt er in gedachten een jongere versie van mij rond. In het begin van mijn studie vertrok ik na de lessen geregeld meteen naar huis, zo was ik toen. Maar in het tweede jaar kreeg ik een bijbaantje op de hogeschool en bleef ik vaak nog even hangen. Dan stond ik weer te kletsen aan een bureau of dook ik een vergaderruimte in om nog de laatste agendapunten te bespreken.
Dat jaar ontdekte ik ook het Wibauthuis. Je kon me toen geregeld vinden op de derde verdieping bij Toegepaste Psychologie als ik me weer eens niet zo goed kon concentreren. ‘Er heerst een fijne sfeer daar,’ zei ik dan tegen mijn klasgenoten.
Als ik nu langs al die verschillende plekken loop, denk ik terug aan die jongere ik. De student die vol spanning een nieuwe plek binnenkwam en zich uiteindelijk thuis begon te voelen.
Momenteel vraag ik mij af of ik nou ook echt veranderd ben. Of ik over een paar jaar terugkijk naar het heden en de plekken die ik nu voor het eerst ontdek. Is dit dan ook nostalgisch?
Ik neem straks niet alleen afscheid van een plek, maar ook van een hoofdstuk vol groei en wendingen
Straks, wanneer ik voor de laatste keer de deuren van het Benno Premselahuis uitloop, weet ik dat ik niet alleen afscheid neem van een plek, maar ook van een hoofdstuk vol groei en onverwachte wendingen. Maar zoals Lorelai zei: het is inderdaad niet zo eng meer. Het voelt juist alsof ik overal een stukje van mezelf heb achtergelaten; op elk perron, in elk lokaal en bij elke koffiecorner.
Geplaatst door
Lisa Wolkers is voor de zomer afgestudeerd aan de HvA, schreef twee jaar lang columns over haar studentenleven en vervult nu de functie van leerling-redacteur bij HvanA. Heb je een idee voor een verhaal? Stuur een mailtje naar lisa@hvana.nl!
