Lisa in alle Staten – de menselijke maat van DUO
Rosa Tromp
Lisa Wolkers
Het einde nadert… Creative Business-student Lisa Wolkers is aan haar laatste jaar als HvA’er begonnen. Afgelopen week besefte ze zich hoe complex en soms streng de regels bij studiefinanciering in elkaar zitten. Er mag nog wat meer menselijke maat in het systeem van DUO, vindt Lisa.
Tijdens mijn zoveelste bezoek aan Fest met mijn studiegenootjes raakten we aan de praat. Wat krijgen wij nou eigenlijk aan studiefinanciering en wat doen we ermee?
Mijn vriendinnen en ik vergeleken onze situaties. Alle drie compleet anders, hoewel we op het eerste oog uit vergelijkbare gezinnen komen. Zo zijn onze broertjes en zusjes van dezelfde leeftijd, maar omdat de één op het mbo zit en de ander op de middelbare school, ontvangen wij niet evenveel aanvullende beurs. Het zette mij aan het denken; hoe de berekening van onze studiefinanciering soms kort door de bocht gaat.
Het is een grote last om te bewijzen dat je geen contact meer met je ouders hebt
Zo zijn er nog veel meer bijzondere regels die DUO heeft bedacht. Na wat gegoogle tijdens een slapeloze nacht stuitte ik op een artikel van het Hoger Onderwijs Persbureau op Vox, de HvanA van de Radboud Universiteit. In het artikel deed de redactie een boekje open over studenten zonder ouderlijke steun.
Studenten, die geen contact meer hebben met (één van) hun ouders, hebben namelijk recht op een extra beurs. Maar deze aanvraag levert bij velen enorm veel stress op en brengt slechte herinneringen naar boven. DUO is vaak ook nog eens enorm streng. Kreeg je een aantal jaar terug nog wat geld voor je verjaardag? Dan is er volgens hen nog wél contact met je ouders en word je dus niet geholpen.
Ik begrijp zelf ook wel dat berekeningen en regels zoals deze lastig vast te stellen zijn. Ergens moet er een grens getrokken worden. Maar dan is het alsnog best een grote last op de schouders van studenten om maar op papier te bewijzen dat ze niet worden ondersteund door hun ouders. Hoe krom is dat?
Een beetje meer empathie kan best door de beugel, DUO
Je denkt misschien: ‘Dit is weer zoiets van deze tijd: weer zo’n student die zeurt dat de beurs te laag is.’ Maar de problemen zijn zeker niet nieuw. Ik ken het verhaal namelijk al te goed.
In 1998 startte mijn vader met een studie, toevallig ook aan de Hogeschool van Amsterdam. Omdat zijn vader, waar hij al jaren geen contact meer mee had, een goedlopende onderneming had, kwam hij niet in aanmerking voor de aanvullende beurs. Een aanvraag doen om een ouder buiten beschouwing te laten? Daar was hij niet over geïnformeerd en daarom was hij genoodzaakt maximaal te lenen.
Vroeger waren studenten er vast niet zo open over als dat wij nu zijn. Inmiddels zijn we meer dan 25 jaar en een volledige generatie verder en praten we er juist over; over onze studieschulden en kromme overheidssystemen. Ik geloof ook dat het absoluut beter gaat dan vroeger, maar dat betekent niet dat we niet over hoeven op een volgende stap.
Waarom kunnen we het niet makkelijker maken voor studenten die geen contact meer hebben met (één van) hun ouders? Alsof dat alleen al niet moeilijk genoeg is. Een beetje empathie, DUO, kan ook best door de beugel.
Geplaatst door
Lisa Wolkers is voor de zomer afgestudeerd aan de HvA, schreef twee jaar lang columns over haar studentenleven en vervult nu de functie van leerling-redacteur bij HvanA. Heb je een idee voor een verhaal? Stuur een mailtje naar lisa@hvana.nl!
