‘Les in de kou met een brandweerman erbij: ook dat is bezuinigen op de HvA’

Van student in de collegebanken tot medewerker aan de HvA: Jessica Singh schrijft columns over de hogeschool die ze van twee kanten heeft leren kennen. Deze keer valt haar op dat bezuinigen op de HvA soms tot bizarre situaties leidt.

Bezuinigen op gebouwen door lokalen af te sluiten: het klinkt als een slimme oplossing. Maar is dat het ook? Op de businesscampus werden laatst ruimtes gesloten om kosten te besparen. Maar de gevolgen daarvan waren allesbehalve efficiënt, terwijl studenten en docenten werden opgezadeld met de nadelen.

De gebouwen van de HvA vormen een grote kostenpost. Kosten die worden verdeeld op basis van het aantal vierkante meters dat een opleiding gebruikt. Deze kosten komen dan bij deze opleiding op het bordje te liggen. Opleidingen met veel ruimte krijgen dan ook een hogere rekening.

‘Den Haag bezuinigt op ons’, zei hij, ‘maar het is nou ook niet zo dat we het geld zelf efficiënt besteden’

Dat klinkt misschien eerlijk, maar nu er bezuinigd moet worden, zorgt het voor absurde situaties. Opleidingen die nu willen besparen, willen zo min mogelijk ruimte gebruiken waardoor er lokalen op de business campus worden gesloten. Minder ruimte, lagere kosten. Op papier klopt het, in werkelijkheid verandert er weinig. Het gebouw blijft staan en wordt nog steeds verwarmd (meestal), onderhouden en beveiligd. De kosten per opleiding veranderen misschien, maar de totale kosten voor de HvA breed blijven vrijwel hetzelfde.

Wat wel verandert, is dat je studenten en docenten met de nadelen opzadelt. Ik heb een collega die vanwege een gebrek aan lokalen laatst met zijn vijftien studenten werd verplaatst naar de serre, een ruimte voor 150 personen. In theorie een mooie ruimte, maar in praktijk verre van ideaal. Het was er zo koud dat iedereen zijn jas aanhield tijdens de les, vertelde hij me. Ja, ergens had het wel iets grappigs, lachte hij. Omdat er een grotere ruimte werd aangevraagd, moest er ook nog eens een brandweerman aanwezig zijn. Om de veiligheid te borgen.

‘Dus naast extra kosten voor de serre waren we ook nog eens kosten voor een brandweerman kwijt’, beklaagde deze collega zich bij me. ‘We geven Den Haag wel met z’n allen de schuld van de bezuinigingen, maar het is nou ook niet zo alsof we het geld zelf bepaald efficiënt besteden.’

De afgesloten lokalen zijn allang betaald, je wint er hooguit wat schoonmaak- en verwarmingskosten mee. Deze kosten zijn bijna verwaarloosbaar en als je aan de andere kant weer extra ruimtes moet huren dan blijft het dweilen met de kraan open. Niemand leert optimaal in een kille serre met een brandweerman op de achtergrond. Het bestuur binnen de HvA wil ook niet vergaderen op deze wijze en een kwartier verliezen aan opwarmoefeningen.

Faculteiten bezuinigen ook niet met plezier, we moeten alleen niet overhaast beslissingen maken

De noodzaak tot bezuiningen begrijp ik uiteraard, faculteiten doen dit natuurlijk ook niet met plezier. We moeten alleen niet overhaast beslissingen maken en docenten daar wel zo veel mogelijk in meenemen. Het is natuurlijk makkelijk om op ‘hoger niveau’ beslissingen te maken, maar zij zijn niet degenen die er in de praktijk mee te maken krijgen.

Ik besloot het ChatGPT maar eens te vragen. Die kwam met het volgende: verdeel de kosten op basis van het aantal ingeschreven studenten per opleiding, of bijvoorbeeld op basis van de specifieke behoefte wat betreft praktijk-/theorielokaal. Voorbeelden die ook weer voor- en nadelen zullen hebben, maar misschien ook wel onderzocht kunnen worden.

‘Laat studenten in ieder geval niet in de kou staan’, eindigde mijn collega enigszins gefrustreerd het gesprek. Daarna voegde hij er nog lachend aan toe: ‘Misschien is het een idee om in de zomer alle HvA gebouwen te sluiten en lekker in het Vondelpark te meeten.’