‘Ik ben een serial sollicitant: heeft AI al het werk soms overgenomen?’
Pascal Tieman (bewerking: HvanA)
Solliciteren is afwijzingen krijgen
Amber Brandenburg, afgestudeerd mediaprofessional aan de HvA, heeft een probleem. Ze komt niet aan de bak. Haar droombaan ligt niet meer voor het grijpen, en dat zou zomaar eens met de veranderende arbeidsmarkt te maken kunnen hebben. In deze gastcolumn schrijft ze de zorgen van zich af. ‘117 sollicitanten voor die ene functie: het is geen uitzondering.’
Maandagmorgen, zo rond een uur of tien. Nog geen slok genomen van mijn tweede bak koffie van de dag, maar wel een afwijzing op een sollicitatie rijker. Mailbox open, mail lezen, Excel-sheet open, hokje roodlakken, potje janken. Het is een heuse ochtendroutine geworden.
Ik zit sinds een paar weken thuis. Zonder werk. Bepakt met twee diploma’s en pakweg drie jaar werkervaring in de marketing- en communicatiesector. Ik had het helemaal voor elkaar: een leuke baan als redacteur met fijne collega’s in mijn geliefde Amsterdam, ingerold via een stage, nooit hoeven solliciteren. Ik realiseer me nu pas wat een luxe dat was.
Want solliciteren doe ik nu volop, en het is eigenlijk net zo erg als daten. Je dirkt je op in de hoop op een goede match, stippelt een route uit, doet je op je best voor, hebt wellicht zelfs een setje vragen voorbereid. Met als enige verschil dat je financiële situatie er niet van afhankelijk is. Echt, ik ga nog liever daten (sorry Bas, mijn partner).
Ik ben de hele dag aan het turen naar vacaturesites, om vervolgens te horen dat ik te weinig ervaring heb
Ik ben geen serial dater maar een serial sollicitant. Een ervaringsdeskundige in afgewezen worden, noemde Benne van de HvanA-redactie het. En ik weet niet of ik daar om moet lachen of huilen.
Op zo’n zelfde maandagmorgen zat ik tegenover Josha Zwaan, mijn schrijfcoach, voor een gesprek over mijn boek. Ik had haar kat op schoot en een kop vol zorgen. Waarom het niet lukte om te schrijven? Dat solliciteren. Het nam mijn bestaan over. De hele dag turen naar vacaturesites om vervolgens overal te horen dat je ‘te weinig ervaring hebt.’ Of dat ‘er zoveel keuze was.’ 117 sollicitanten is geen uitzondering.
Ik werd zelfs door een directeur gevraagd om te reageren op een vacature, kreeg een rondleiding en een paar FEBO-sloffen, maar werd nooit meer uitgenodigd voor een officiële sollicitatie ondanks (en ik citeer) ‘dat we geen twijfel hebben dat met jouw ervaring, gedrevenheid en passie de rol jou goed zou passen.’
De markt lijkt af en toe potdicht te zitten. AI neemt steeds meer juniortaken over
De markt lijkt af en toe verzadigd. Zit potdicht. Niet alleen ik, ook mijn mede-juniors lijken maar moeilijk aan de bak te komen in de communicatiesector. Met wanhopige oproepen op LinkedIn en TikTok probeert iedereen zijn/haar/diens plekje te vinden op de arbeidsmarkt.
Door de opkomst van AI zijn veel junior-taken overgenomen. Wie kan werken met die nieuwe technologieën en data is welkom, wie het nog moet leren wordt vriendelijk bedankt voor de interesse. Mijn wens (schrijven, schrijven, schrijven) lijk ik moeilijker te kunnen vervullen dan ooit. Net zoals de wens van veel social media-experts, fotografen en grafisch vormgevers.
Adviezen genoeg. Het gaat om wat je hebt gedaan en wie je kent. Klop aan bij het buurthuis, neem hun socials over. Ga schrijven voor de lokale buurtkrant als vrijwilliger. Loop gedurende je studie zoveel mogelijk stage. Committeer je niet enkel aan die ene voorgeschreven stageperiode. Bouw een portfolio op, zo breed mogelijk. ‘De nieuwe communicatieprofessional is alles ineen’, zei iemand ooit tijdens een sollicitatie tegen mij.
Ik heb vaak genoeg gedacht: ik school me wel om. Laat maar zitten. Ik geef het op. In de technische sector, transport en zorg en welzijn neemt de krapte alleen maar toe. Sectoren waar je zo, hup, aan de bak kan. En ook in de dierverzorging schreeuwen ze altijd om handjes. Dan maar weer stront scheppen tussen de paarden. Maar ik wil schrijven. Dan maar als alles-in-een-professional.
‘Maar Amber, solliciteren is ook werken, hè.’ Josha’s gezicht verfrommelde zich tot dat van een schooljuf die haar klas streng gaat toespreken. ‘En werken doe je ook niet iedere dag van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Of wel?’ Liever niet.
‘Dus plan voor jezelf sollicitatiemomenten in. Vaste dagen in de week of iedere dag een uurtje of twee. En voor de rest ga je eens lekker van deze tijd genieten en schrijven aan dat boek. Dat is vanaf nu je werk. En solliciteren is dat stomme administratietaakje.’
Wat kan ik zeggen: het werkt! Sindsdien klap ik op maandag, woensdag en donderdag mijn laptop open, beweeg mij tussen verschillende vacaturesites, kijk even op LinkedIn. Is er niets? Morgen weer een dag. Iets leuks gezien? Motivatiebrief schrijven en vanavond nog eens nalezen. Ik laat me niet gek maken. Ik ken mijn doel. Ik weet waar ik dit allemaal voor doe. Uiteindelijk zal dit het allemaal waard zijn.
Mijn doel is wat verschoven. Van het teisterende verlangen naar een nieuwe baan hecht ik nu waarde aan de dag op een fijne manier doorkomen en mijn portfolio gaandeweg uitbreiden. En dat gaat me verdomde goed af. Ik schrijf aan mijn boek (dat gaat goed!), heb meer tijd en denkruimte voor mijn trainingspaardje, solliciteer zo eens per week en schrijf hier en daar iets. Zoals deze column. Voor dat portfolio.
Dus zeg ik met trots: ik ben geen serial solliciteerder meer. Maar wel nog steeds een werkloze jonge dame met vet veel ambitie, dus bedrijven: hit me up.
Deze tekst is geschreven door Amber Brandenburg. Zij studeerde in 2023 af aan de HvA, bij de opleiding Creative Business.
