‘Harry Styles is het medicijn tegen de lamheid van blok 4’

Nieuws, memes, viral TikTok-trends? De wereld van haar studenten gaat razendsnel, weet Suzanne Okkes. Deze week is de klas in de ban van Harry Styles, de Britse ster die Amsterdam op hol brengt. Maar goed ook, want het is weer blok 4 en dan is er vrij weinig te beleven.

De blok 4-ziekte noem ik het wel eens; dat lamme, dooie gevoel van zinloosheid dat me af en toe overvalt. Het kan op elk moment van het jaar de kop opsteken, maar blok 4 is er berucht om. ‘Waarheeeeeen, waarvooooooor?’ galm ik geregeld door het trappenhuis van het BPH.

Het is buiten al zomer (dat is op zich zorgelijk genoeg, half mei), maar voordat we vakantie hebben moet er nog belachelijk veel gebeuren. Moe zijn we, zowel collega’s als studenten.

Ook de eerstejaars in mijn klas zijn wat loom en matjes. Voor sommigen hangt er juist van dit laatste blok veel af: zij zijn nog niet buiten de gevarenzone van het bindend studieadvies en móéten het vak halen om door te mogen met de opleiding. Anderen zijn juist al op vakantie, fysiek of alleen mentaal.

Hier Harry, shut up en take my vakantiegeld

De sfeer op deze vroege woensdagochtend is dan ook weinig sprankelend, totdat de student die dit weekend naar Harry Styles was binnenkomt. Harry Styles die een maand in Amsterdam is, om op te treden en met Zoë Kravitz door het Vondelpark te flaneren: dat blijkt hét middel tegen onze blok 4-malaise. En als ik zeg ‘ons’, bedoel ik niet alleen de jonge vrouwen waar zijn fanbase vooral uit bestaat, want de aantrekkingskracht van Harry reikt tot ver buiten die doelgroep. Ik zeg dat uit ervaring.

Drie jaar geleden voelde ik voor het eerst intense FOMO toen mijn hele Insta-tijdlijn bestond uit ‘Harry Styles in de Arena’, en ik daar niet bij was. Doldriest reed ik heen en terug naar Frankfurt om het icoon alsnog te kunnen zien en ervaren. De Beatlemania had ik gemist, de stadionconcerten van Prince zijn lang geleden, maar nu zat ik er toch mooi middenin. Dit jaar was ik er dan ook razendsnel bij toen de kaarten in de verkoop gingen. Hier Harry, shut up en take my vakantiegeld.

Ik zag de ster in het groot doen wat ik als docentje in het klein probeer te doen: vermaken, inspireren, iedereen meekrijgen

Afgelopen vrijdag in de Arena dacht ik een paar keer aan school. Ik zag Harry in het gigantisch groot doen wat ik als docentje in het klein doe. Vermaken, inspireren, iedereen meekrijgen. Harry staat erom bekend dat hij met zijn publiek in gesprek gaat. Hij leest de bordjes die de fans omhooghouden en gaat daar op in, zo hartelijk en gevat, dat ik alleen al voor die interacties naar zijn show zou gaan.

Deze keer besprak Harry met Anita uit München of ze haar ex al dan niet zou appen. Jammer genoeg was Anita zo verguld met de aandacht van haar idool, dat ze even vergat dat er nog meer mensen bij het concert waren. Anita ging, voor ons geluidloos, uitvoerig in op de ins en outs van haar situationship in limbo en ineens zag ik iets gebeuren wat ik als docent herkende: Harry merkte dat hij de aandacht van de groep begon te verliezen.

Professioneel als hij is, greep hij natuurlijk onmiddellijk in en haalde ons weer bij de les door, zonder Anita af te kappen, een einde aan het gesprek te breien. Ik krijg geen Arena vol, maar dit kan ik ook: aanvoelen wanneer de concentratie op is, wanneer we aan pauze toe zijn, wanneer ik lang genoeg heb gepraat.

Dankzij die aandacht voor individuen binnen die zee van fans, slaagt Harry Styles erin om je het gevoel te geven dat je ertoe doet, dat je gezien wordt. Met zijn ‘Together together’-boodschap en zijn oproep om naar elkaar om te kijken, kun je hem gerust een moderne hippie noemen. Het is makkelijk om daar cynisch over te doen. En dat gebeurt ook: lees de reacties onder nieuwsberichten over kamperende fans, tegenvallende kaartverkopen en Harry-spotters en je komt vooral spot en geschamper tegen.

Treat people with kindness is het motto van deze multimiljonair; en het ís ook een kwetsbaar verhaal. Met ‘All you need is love’ oogstten The Beatles dezelfde kritiek: naïef, utopisch, sentimenteel. Maar hoe krachtig is die boodschap van saamhorigheid en medemenselijkheid, wanneer je het oprecht meent? Naïef of niet: ik neem ‘m mee deze laatste weken in. We moeten er samen wat van maken, ook – vooral! – in blok 4.

Meer columns lezen van Suzanne? Je vindt ze hier allemaal verzameld.