‘De onzekere student herken ik meteen. Ik was zelf namelijk zo’n student’

Van student in de collegebanken tot medewerker aan de HvA: Jessica Singh schrijft columns over de hogeschool die ze van twee kanten heeft leren kennen. Soms zijn er momenten die je als docent bijblijven, zoals een studiereis naar Texel. ‘Opeens zie je het: deze studenten hebben hun plek gevonden.’

Voor de vakantie was ik weer op Texel met de nieuwe studenten van de Minor Ondernemerschap. Een traditie waarmee we de minor altijd beginnen. Deze dagen zitten altijd vol energie, nieuwe ideeën en inzichten. Studenten leren elkaar kennen, vormen groepjes en planten het eerste zaadje van hun nieuwe start-up. Het is hard werken… lange dagen gevuld met brainstormsessies, pitches, en nieuwe plannen voor bedrijven. Intens, maar heel inspirerend.

Naast al dat harde werken is er ook ruimte voor ontspanning. Samen eten, een bootcamp op het strand (afhankelijk van wat je zelf ontspanning noemt, spelletjes en de welbekende, beruchte karaoke-avond). Kleine momenten die ervoor zorgen dat de studenten elkaar echt leren kennen, niet alleen als toekomstige ondernemers, maar ook als mensen. Ja, ook deze editie stond weer bol van de innovatieve ideeën en grootse plannen. Maar toch was ik deze keer meer onder de indruk van de transformaties die mijn studenten doormaakten.

Het begint met een kleine glimlach, en plots zie je de studenten helemaal opbloeien

In het begin zijn er altijd een paar studenten die wat meer op de achtergrond blijven. Ze lijken niet helemaal op hun plek, worstelen met de groep of houden zich stil. Ik herken ze meteen: de mix van onzekerheid en terughoudendheid. Ze willen erbij horen, maar weten niet hoe.

Ik herken de gevoelens meteen omdat ik die ook heel vaak heb gehad tijdens mijn studententijd. In elke nieuwe klas, bij het voorstelrondje, voelde ik mijn hart al te keer gaan. Ik wilde graag verdwijnen of dat het brandalarm afging zodat ik maar niet aan de beurt hoefde komen. Nieuwe gezichten, ideeën en verwachtingen kunnen zo overweldigend zijn. Vooral als je midden in je eigen ontdekkingsreis zit.

Bij nieuwe studenten probeer ik er altijd naar te handelen, niet door het te benoemen maar om net even die extra aandacht of zekerheid te geven. Ik stel bijvoorbeeld vragen die even los staan van het bedrijfsidee dat ze pitchen maar die meer gaan over hoe de student zich voelt, zoals: ‘Hoe voelt Texel tot nu toe voor jou?’ Vaak verander je hiermee de dynamiek van het gesprek en kun je concrete tips geven. Soms wil iemand helemaal niet over zijn gevoelens praten, maar vaak kun je dan door complimenten geven wat onzekerheid wegnemen.

Misschien denken ze straks wel terug aan die avond karaoke, een avond waarop ze zelfverzekerder werden

En dan, langzaam, zie je iets veranderen. Het begint vaak klein: een glimlach hier of een spontane opmerking daar. Maar deze keer ging die groei wel heel fijn en snel. Op twee karaoke-avonden (altijd het hoogtepunt van de Texel-trip) zie ik ze ineens vooraan staan, microfoon in de hand… lachend, zingend, dansend. Ze hebben hun plek gevonden.

Het moment ontroert me. Omdat het laat zien hoe krachtig verbinding is. Hoe een veilige omgeving iemand kan laten groeien. Hoe mensen, als ze de ruimte krijgen om zichzelf te zijn, opbloeien op manieren die ze zelf misschien niet voor mogelijk hielden. Dit zijn de momenten die me herinneren waarom ik zo van dit werk houd. Het gaat niet alleen om ondernemen. Het gaat om durven, groeien, vallen en weer opstaan.

De ochtend voordat we weer naar het vaste land vertrekken zit ik op de bank met mijn collega Krisja. Ik deel het met haar, dat ik gister met een warm gevoel ging slapen en dat het mij echt ontroerde en ik voel gewoon dat het wat nat achter mijn ogen wordt. Ik verlaat Texel moe, maar met een warm gevoel. Na de vakantie zie ik de studenten terug, of hoe we ze noemen bij de minor… ondernemers.

Zelfverzekerder, vol nieuwe ideeën, klaar om hun ondernemingen naar het volgende niveau te tillen. En misschien denken ze dan terug aan dat ene karaoke-nummer, die ene avond waarop ze besloten dat ze wél bij de groep hoorden. En dat ze, zonder het te beseffen, stappen als ondernemer – én als mens – hebben gezet.