‘Bij nieuwe studenten zie ik wegkijken en angst – maar ook potentie en bloei’

Docent Jacob Eikelboom schrijft elke twee weken een column over het verwarrende leven op en rond de hogeschool. Hoe zullen zijn nieuwe studenten zich de komende tijd ontwikkelen? Jacob kijkt de klas in en weet dat voor sommigen over vier jaar alles anders zal zijn – net als met die ene leeuw.

Frasier was een leeuw en niet zomaar één. Deze zomer las ik zijn levensverhaal. Toen hij achttien jaar oud was, werd hij afgedankt door een Mexicaans circus en belandde in een dierentuin in Californië. Hij was ondervoed, had geen tanden meer, was compleet verwaarloosd en leek versleten.

De verzorgers in de dierentuin behandelden Frasier liefdevol; als een volwaardige leeuw die meetelt zoals de rest. Tegen de eenzaamheid werd Frasier in een verblijf geplaatst met zes leeuwinnen: Lefty, Linda, Nadula, Sally, Stompy en Zona. Best gewaagd, want eerder werden vijf andere mannetjesleeuwen met grof geweld door de zes dames verstoten.

Frasier niet. Het omgekeerde gebeurde. Vanaf het eerste moment omringden de dames Frasier met liefde, ze beschermden hem tegen mogelijke gevaren, ondersteunden hem met lopen, kauwden zijn eten voor en voerden hem. Die eerste nachten in het nieuwe verblijf hadden alle zes de dames seks met Frasier. Na zes weken bleken alle leeuwinnen zwanger en na zestien maanden had Frasier 35 nakomelingen voortgebracht.

Begin september, als de eerstejaarsstudenten de klas binnendruppelen, zie ik altijd wel een paar Frasiers

Tegelijk met de geboorte van al dat nageslacht was Frasier zelf als herboren. De verwaarloosde leeuw die je nog geen cent zou geven, was opeens een levende legende. De staat California riep hem in 1970 uit tot Father of the Year. Twee jaar lang heeft Frasier nog mogen genieten van die status, om daarna verder te leven in verhalen, films en romans.

Begin september, als de eerstejaarsstudenten de klas binnendruppelen, zie ik altijd wel een paar van die Frasiers. Studenten die uitstralen dat ze een zware tijd achter de rug hebben, voor wie de middelbare school, de thuissituatie of combinatie van die twee een liefdeloze circustent was, waar je er alleen voorstond. Nee, ik zie geen ondervoeding of tandenloosheid, wel wegkijken, boosheid, angst of willen verdwijnen in de ruimte.

Tegelijk zie ik de potentie die deze nieuwe studenten in zich hebben om op te bloeien en, in tegenstelling tot Frasier, nog een heel leven voor zich hebben om te genieten van die bloei. Een nieuwe stad, een nieuwe school met nieuwe studiegenoten en docenten: allemaal kansen om jezelf opnieuw uit te vinden. De HvA biedt genoeg kansen en mogelijkheden om eventueel met steun van anderen je te ontwikkelen tot de beste persoon die je ooit was. De hogeschool is vergeven van mensen die je beschermen tegen gekken, de studiestof voorkauwen en die je liefdevol vasthouden als je wankelt.

Schuchtere muurbloempjes worden zelfbewuste seksbommen, boze pestkoppen reflectieve schatten

En het gebeurt echt. In vier studiejaren zie ik schuchtere muurbloempjes veranderen in zelfbewuste seksbommen, ik zie studenten die amper het woord durven te nemen het voortouw nemen in een discussie, studenten die twijfelen of ze de opleiding aankunnen, met lof hun diploma halen en boze pestkoppen zie ik veranderen in reflectieve schatten.

Dus, twijfel je een keer aan jezelf (wat sowieso niet gek is), vrees je dat je iets niet kan of weet, ben je bang dat het nooit wat gaat worden? Denk dan even aan Frasier, de krachtpatser die het mooi flikte wat anderen niet lukte.