‘Toen ik begon als docent werd mij afgeraden te vertellen dat ik homo was’

oktober 26, 2026
Beeld:

Christa Romp

Jacob Eikelboom

Jongeren zouden steeds vaker negatief denken over homoseksualiteit en andere vormen van lhbti. Dat was laatst in het nieuws, maar het is helemaal geen nieuws, volgens Jacob. In Amsterdam krijgt hij al tientallen jaren van alles naar zijn hoofd geslingerd als homoman. Toch put hij hoop uit zijn studenten.

Ik had mij voorgenomen in alle talen te zwijgen over dat rapport waar iedereen wat van vond. Nog maar twintig procent van de jongens en vijftig procent van de meiden vinden homoseksualiteit oké en dat werd overal breed uitgemeten.

Zelfverklaarde deskundigen roerden zich over de schuldvraag. Het lag aan Andrew Tate, aan moslims en refo’s, aan Trump, aan de overdaad aan regenboogvlaggen of aan de steeds langer wordende letterreeks. Ook gebruikten veel mensen het onderzoek om te laten zien hoe tolerant ze wel niet zijn. Het viel mij op dat het vooral hetero’s waren die zich bezighielden met zowel het vingerwijzen als het deugen. Precies de reden voor mij om te zwijgen, de homo wordt namelijk al jaren door hetero’s ingezet als haat- of deugpion.

Alle bestuurders die ‘geschokt’ waren door dit onderzoek hebben kilo’s boter op hun hoofd

Om die reden beperkte ik mij tot het antwoord ‘oud nieuws’ als mensen vroegen wat ik van dat rapport vond. De intolerantie naar homo’s, lesbiennes en transmensen is in Amsterdam al decennia een feit.

Op de Amsterdamse school waar ik mijn onderwijsloopbaan begon, werd mij om veiligheidsredenen afgeraden te vertellen dat ik met iemand van hetzelfde geslacht samenwoonde (de collega die het wel had gedaan, vond haar auto met ‘lesbie’ bekrast terug). De lesbische moeder van mijn dochter kon op diezelfde school niet de vreugde van het moederschap delen en leerlingen waarvan anderen dachten dat ze homo of lesbisch waren, deden er goed aan diep in de kast te blijven. Dat was zo’n twintig jaar geleden. Ondertussen ben ik in Amsterdam gewend aan verwensingen, spugen, dreigementen en ervaringen met geweld. En dan heb ik het over mijzelf en over andere homo’s die ik ken.

De burgemeester, wethouders en andere bestuurders van allerlei organen in de stad die ‘geschokt’ waren door dit onderzoek hebben kilo’s boter op hun hoofd. Hun tranen zijn krokodillentranen. Jaar in jaar uit verontwaardigd doen over iets wat al decennia speelt, is weinig geloofwaardig. Bij echte tranen ga je vechten. Daarnaast draagt het eenzijdige vingerwijzen ook niet bij aan de geloofwaardigheid van de tranen. Bestuurders weten precies welke partijen in de Amsterdamse Raad tegen pride-uitingen stemmen: DENK en FvD. Die partijen doen dit enkel om hun achterban te paaien, moslims en andere conservatieven. En ja, PVV en SGP doen daar ook aan mee, maar die hebben geen achterban in Amsterdam.

Mijn studenten zijn jonge mensen die snappen dat we het met elkaar moeten doen in deze stad en op deze hogeschool

Wat ik veel erger vind dan weinig daadkrachtige bestuurders, is het uiteenvallen van de lhbti-beweging die ooit onderling heel solidair was. Tot niet heel lang geleden wist je dat je honderd procent steun kon vinden bij iemand uit jouw community. Dat zorgde niet alleen voor veiligheid, maar ook voor positivisme en goede sfeer. Er werd nergens zoveel gelachen, gedanst en gefeest als in de gay community, samen tegen de rest.

Nu heerst er verdeeldheid. Binnen de gemeenschap wordt elkaar moreel de maat gemeten. De verbondenheid met andere groepen en thema’s (Palestijnen, klimaat, huisvesting, migranten) is groter dan de verbondenheid met de community. Voor het eerst in mijn homoleven ben ik niet alleen door hetero’s lastiggevallen, maar ook door lhbti’ers, enkel omdat ik weiger in een kant-en-klare denkmal te stappen. En ik kan je zeggen dat dat niet bijdraagt aan de solidariteit en het levensplezier, de beste medicijnen tegen de intolerantie en haat die rondraast.

Weet je waarom ik toch zoveel woorden aan dit onderwerp besteed, terwijl ik mijzelf had beloofd te zwijgen? Omdat ik positief gestemd ben, hoopvol. Mijn studenten zijn namelijk liefdevol, aardig en nieuwsgierig. Ze zijn veel meer dan DENK- of FvD-stemmers, veel meer dan moslims of conservatieven. Het zijn jonge mensen die snappen dat we het met elkaar moeten doen in deze stad en op deze hogeschool. Ik vertel bewust terloops aan alle klassen over mijn leven als homoman, over mijn dochter die twee moeders heeft, over de vrijheden die ik koester. Dat levert soms vragen op, soms hele vreemde vragen, maar zelden oordelen, nooit onaardigheden, zeker nooit haat. De reden: we zien elkaar als mens, ik hen en zij mij.

Toen ik mijn sb-klas vroeg of ze mee gingen naar een HvA-Prideborrel, reageerde niemand afkeurend, het tegenovergestelde zelfs. Uiteindelijk zat ik daar met de jongens uit mijn klas aan een tafel in Café Fest, te praten over alledaagse dingen uit het leven, dingen die iedereen aangaat of je nu hetero of homo bent. Dat zij daar waren, dat was voor mij solidariteit, dat stemde mij hoopvol en dat ontroerde mij.

Docent Jacob Eikelboom is overtuigd twijfelaar. Elke twee weken schrijft hij een column over het verwarrende leven op en rond de hogeschool. Meer columns lezen van zijn hand? Je leest ze hier allemaal. Check ook onze andere columnisten. 

Deel dit verhaal op je socials

Lees ook
+ posts

Jacob Eikelboom is naast overtuigd twijfelaar ook docent bij de opleiding Sociaal Juridische Dienstverlening. Elke twee weken schrijft hij een column voor HvanA over het verwarrende leven op en rond de hogeschool.