Als eerste in het gezin studeren: ‘Nu ik de kans krijg, moet ik hem ook grijpen’
HvanA
Studenten bij de introweek van de HvA
Voor veel studenten is het heel normaal: na de middelbare school ga je studeren, net als je ouders, je broer of je zus. Maar er is ook een groep HvA’ers voor wie studeren nieuw terrein is – zij zijn de eersten in hun gezin die de stap naar het hbo zetten. Vier eerstejaars vertellen hoe dat is.
Francisca Asor Nnuro (19)
HBO-Rechten
‘Ik wil mezelf blijven ontwikkelen en iets kunnen betekenen voor mijn familie. Daarom ga ik studeren. In 2023 ben ik met mijn ouders, broertje en zusjes van Ghana naar Nederland verhuisd. Mijn ouders hebben zelf niet gestudeerd, maar toen ik jong was vertelden ze al dat onderwijs belangrijk is. Nu ik de kans krijg om te studeren, moet ik hem ook grijpen.’
‘De Nederlandse taal leren was moeilijk, maar ik heb Duolingo gebruikt en ging naar een internationale schakelklas. Omdat mijn ouders de taal niet goed spreken, moest ik alles voor mijn studie zelf regelen: open dagen bezoeken, inschrijven, collegegeld betalen.’
Beeld: Tessel Bruns | Francisca Asor Nnuro
‘Mijn ouders steunen me en zijn supertrots, maar hun steun is vooral emotioneel. Mijn moeder werkt als nagelstyliste en mijn vader werkt in een restaurant. Door de taalbarrière van mijn ouders en omdat ik uit een gezin van acht kom, kan ik niet rekenen op hulp bij mijn studie.’
‘Ik wist altijd al dat ik advocaat wilde worden. In Ghana heb ik veel onrecht gezien, daarom wil ik mensen helpen die zelf niet voor hun rechten kunnen opkomen. Hopelijk kan ik na HBO-Rechten doorstromen naar de universiteit. Ik heb al stage gelopen bij Het Juridisch Spreekuur van de HvA, dus het voelt hier vertrouwd. Ik hoop een voorbeeld te zijn voor mijn broertje en zusjes.’
Beeld: Tessel Bruns | Aiden Renooij
Aiden Renooij (18)
ALO
‘Ik ben de allereerste in mijn hele familie die naar het hbo gaat. Dus niet alleen van mijn gezin, ook van mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes. Dat is spannend, want er zijn veel verwachtingen. Mijn moeder kon geen hbo doen omdat het geld er niet was. Zij deed een mbo-opleiding en werkt nu in de zorg. Mijn vader had de motivatie niet en is gewoon gaan werken. Hij is nu veiligheidsmanager bij een bedrijf van Tata Steel. Vaak ligt de interesse voor studeren er gewoon niet in mijn familie.’
‘Mijn ouders zijn blij dat ik ga studeren, al was het betalen van het collegegeld even lastig. Vierduizend euro per jaar is veel geld. Gelukkig ben ik enig kind, en hebben we afgesproken dat zij mijn studie betalen als ik zelf mijn rijbewijs betaal. Een goede deal, denk ik.’
‘Ik koos voor de ALO omdat ik denk dat lesgeven mij goed ligt en omdat ik bewegen heerlijk vind. Sporten doe ik al mijn hele leven: ik dans, doe acrogym, basketbal en ga naar de sportschool. Qua huiswerk en theorie moet ik het echt zelf gaan doen, maar sporttechnisch kunnen mijn ouders wel helpen – ze hebben allebei op hoog niveau gesport.’
Beyza Korkmaz (21)
HBO-Rechten
‘Twee jaar geleden ben ik met mijn familie om politieke redenen van Turkije naar Nederland verhuisd. De taal leren vond ik heel moeilijk en dat wordt ook de grootste uitdaging tijdens mijn studie. Daarin voel ik me best alleen, want de meeste eerstejaars spreken vloeiend Nederlands.’
‘Ik heb er zelf voor gekozen om te gaan studeren en betaal mijn studie met studiefinanciering en een lening. Ik vind het allemaal heel spannend, maar mijn ouders zeggen dat het goed komt omdat ik slim genoeg ben. Mijn vader was hoofd van de politie in Istanboel, en wil nu taxichauffeur of rijinstructeur worden. Mijn moeder is thuis en zorgt voor het gezin.’
Beeld: Tessel Bruns | Beyza Korkmaz
‘Het is mijn kinderdroom om rechten te studeren en advocaat te worden. In Turkije worden veel mensen onterecht gearresteerd en vastgezet. Dat gebeurde ook met mijn vader. Daarom wil ik strijden tegen onrecht. Ik heb het gevoel dat ik iets kan veranderen, dus ik ga alles geven om mijn studie te halen.’
Beeld: Tessel Bruns | Jesse Navis
Jesse Navis (18)
Sportkunde
‘Ik ben het oudste kind van het gezin en de eerste die gaat studeren. Het liefst wilde ik bij het Korps Mariniers, maar ik werd afgewezen. Toen heb ik eerst een aantal universiteiten bezocht, maar ik kwam er al snel achter dat dat niets voor mij is. De open dag van Sportkunde voelde meteen goed. Sporten is mijn passie dus ik denk dat deze studie goed bij mij past. Mijn moeder is daar blij mee: dat ik naar de HvA ga in plaats van naar het Korps Mariniers.’
‘Of mijn ouders vroeger ook hebben gestudeerd weet ik niet zeker. Ze hebben mij in ieder geval niet per se gepusht om te studeren. Mijn vader werkt als vastgoedmanager bij de HvA/UvA en mijn moeder bij de kinderopvang. Het scheelt dat zij mijn studie betalen, daar ben ik heel blij mee.’
‘Ik heb er veel zin in, maar ik vind het ook spannend. Vooral om nieuwe contacten te leggen en sociaal te doen. Want ja, je komt op een hele nieuwe school terecht, dat is niet niks. Hopelijk komt dat vanzelf goed.’
