Julia juicht – en ziet de hogeschool na deze week nooit meer

23 november 2022
Beeld:

Daniël Rommens

Geplaatst door
Julia Kroonen
Op
23 november 2022

Vanuit Noord-Brabant gaat Julia Kroonen (21) voor het derde jaar naar de HvA om te studeren. Terug naar de grote stad, na een lange tijd achter de laptop in haar slaapkamer; Julia schrijft het allemaal op. Deze week over het gedwongen online les in haar laatste jaar.

Na deze week zie ik de Hogeschool van Amsterdam niet meer. Met uitzondering van de momentjes dat ik even een gratis zelftest kom halen. Na drie jaar stopt mijn studie blijkbaar al.

 

In februari zou ik eindelijk in aanmerking komen voor een kamer in Den Bosch. Voor het eerst in mijn leven hoef ik dan niet de wekker om vijf uur ’s ochtends te zetten om voor een uurtje naar de HvA te racen. Ik was in de wolken toen ik het aanbod kreeg, maar precies toen ik het wilde accepteren, bedacht ik me. Moet ik tijdens het afstuderen wel naar school toe? Zo niet, dan kan ik beter thuis blijven wonen.

 

Ik mailde mijn begeleider en het antwoord was nee. Afstuderen is een individueel proces, zo zei ze, dus doe je vanuit je te krappe studentenkamer. Je hebt wel ongeveer eens per week een contactmoment, maar dat is digitaal. Digitaal? Heel de dag in mijn panda-onesie chillen omdat ik niet naar school hoef is fijn, maar dit betekent wel ik de HvA pas weer zie als ik mijn papiertje op moet halen.

 

Dat kan toch niet de bedoeling zijn van studeren? Ik heb mijn mentorklas nu ook nog maar twee keer live gezien en had eigenlijk gehoopt dat ik mijn medestudenten dit jaar beter zou leren kennen. Niet dus. En hoe zit het dan met dat torenhoge collegegeld, roepen mijn ouders op de achtergrond. Want thank god hoef ik dat niet zelf te betalen. Anders was ik nu echt geëxplodeerd.

‘Aangezien corona zowat weer verdwenen is, snap ik niet waarom ik niet naar school mag’

Zelf heb ik altijd geroepen dat ik digitaal onderwijs de uitvinding van de eeuw vind. De lessen zijn prima te volgen en ik hoef niet te reizen. Ik heb daarom ook geen trauma aan mijn tweede jaar, toen corona uitbrak. Ik heb goed bijgeslapen. Maar mijn laatste jaar online? Dat lijkt me andere koek. Studenten die ik tot nu toe gesproken heb over afstuderen, zeggen allemaal dat het de moeilijkste tijd van je leven is en dat je er enorm veel stress van krijgt. Docenten doen er ook dramatisch over. ‘Als je dit verknalt, krijg je een half jaar studievertraging’, zo luidt het bijvoorbeeld. Dat je je begeleider dan in het echt mag zien als je hulp nodig hebt, lijkt me dan ook niet te veel gevraagd.

 

Aangezien corona zowat weer verdwenen is, snap ik ook niet waarom ik niet naar school mag. Of dat ik niet de keuze krijg tussen fysiek en digitaal. Misschien wil de HvA ons alvast laten voelen hoe het is om zonder het Benno Premselahuis te leven en is de diploma-uitreiking bedoeld als officieel afscheid. Als dat zo is, kan ik er nog wel inkomen. Dan zal ik de HvA morgen ook laten voelen hoe het is om weer te switchen naar digitaal onderwijs door mijn panda-onesie aan te trekken. Of werkt het niet zo?